Szkoła

Wszystkie dzieci są muzykalne. Trzeba tylko rozwijać ten potencjał, by w przyszłość mieć muzykalnego dorosłego i muzykalny naród”(Kodalyn – filozof)

       W końcu 1955r. władze miejskie podjęły starania o utworzenie centrum kulturalnego w Wągrowcu. Dzięki temu z dniem 1.I.1957 r. powstał Dom Kultury obejmujący swym zasięgiem cały powiat wągrowiecki. W budynku Domu Kultury odbywały się pod kierunkiem Bronisława Zielińskiego próby Koła Śpiewackiego i Orkiestry Towarzystwa Muzycznego. 6 listopada 1958 roku powstaje przy Domu Kultury Społeczne Ognisko Muzyczne.
Po egzaminie wstępnym przyjęto do Ogniska 42 uczniów do klasy fortepianu, skrzypiec, akordeonu. Dzięki kierownictwu spoczywającemu w rękach prof. Bronisława Zielińskiego Ognisko z każdym rokiem rozwijało się. Wzrastała też liczba uczniów. W roku szkolnym 1959/60 było ich 53, a sześć lat później 133. Stopniowo powiększała się też kadra pedagogiczna. Wśród niej pracowali m.in. wykładowcy Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu m.in. H. Sobierajska, Z. Figlarek – Meller, K. Kaulfuss, J. Poradowski, E. Ciechański.
W roku szkolnym 1962/63 utworzono orkiestrę smyczkową, która obok chóru dziecięcego uświetniała w mieście wiele uroczystości.
W 1972 roku Ognisko miało do dyspozycji 4 klasy i jedną salę kameralną w Domu Kultury oraz posiadało filie w 8 miejscowościach leżących na terenia powiatu wągrowieckiego. Uczono gry na następujących instrumentach: fortepianie, akordeonie, skrzypcach, instrumentach dętych drewnianych: klarnet, saksofon), blaszanych (trąbka, puzon), gitarze i perkusji.
Społeczne Ognisko Muzyczne w Wągrowcu stało się ważnym ośrodkiem życia muzycznego miasta i powiatu. Niektórzy jego absolwenci zostali nauczycielami Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Wągrowcu.
W 1978 roku Ognisko Muzyczne otrzymało nowy budynek przy ulicy Kościuszki 19, w którym kilka miesięcy później rozpoczęła swoją działalność Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Wągrowcu będącą ogniwem wielowiekowego łańcucha tradycji muzycznych w naszym mieście. Powstała dnia 1 stycznia 1979 roku na podstawie artykułu 36 ustawy z dnia 15.VII.1961 r. o rozwoju  systemu oświaty i wychowania oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 czerwca 1965 r. w sprawie zasad organizacji kształcenia i wychowania w szkołach i innych palcówkach szkolenia artystycznego.
Historyczna Rada Pedagogiczna odbyła się 12 stycznia 1979 r. W pierwszym roku pracowało 6 pedagogów, a naukę rozpoczęło 46 uczniów. Bardzo ważną rolę w funkcjonowaniu szkoły pełnili i pełnią pracownicy administracji i obsługi.
       Budynek szkoły to urocza willa przy ulicy Kościuszki 19. W momencie powstania szkoła nie była jedyną placówką zajmującą budynek. Przez pierwsze półrocze zajmowała 6 pomieszczeń. W roku szkolnym 1979/80  dzięki opuszczeniu lokalu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Terenowy Zakład Usług Projektowych uzyskała dalsze 4 sale. W latach 1988/89 zagospodarowano strych, uzyskując 3 pomieszczenia do zajęć indywidualnych. W roku szkolnym 1997/98 zmodernizowano klasę do zajęć  instrumentów dętych.  Kapitalny remont budynku przeprowadzono w latach 2001 – 2004.
       Aktualnie szkoła posiada 21 pomieszczeń, w tym 16 klas lekcyjnych i prowadzi prace inwestycyjne związane z jej rozbudową i perspektywą sali koncertowej.

Życie nie musi obfitować w wielkie wydarzenia, codzienny obowiązek, prosty i niepozorny, wystarczy, aby je upiększyć i uszlachetnić.” (Henri Bordeaux)

Patronem naszej szkoły jest postać profesora Bronisława Zielińskiego, znanego i cenionego nauczyciela , o którym profesor Stefan Stuligrosz ( rozmowa przeprowadzona 2 października 1995 roku) mówił:

zielinski_1

Bronisława Zielińskiego pamiętam z okresu jego działalności w Wielkopolskim Związku Śpiewaczym. To był znakomity muzyk, inspirator ruchu kulturalnego. Fenomenalny działacz. Poświęcił się dla kultury muzycznej, ponosząc osobiste wyrzeczenia. Był autorytetem dla młodego pokolenia. W owych trudnych czasach stał się symbolem dobra i szlachetnej postawy wobec przeciwności losu”

Bronisław Zielińśki urodził się 2 stycznia 1893 roku w Żmijewie, powiecie brodnickim Wrodzone uzdolnienia muzyczne skierowały go do Studium Muzyki Kościelnej w Pelplinie, które ukończył w 1914 roku. Po wybuchu I wojny światowej wcielony został na krótki czas do armii pruskiej. Po zwolnieniu ze służby pracował w różnych miejscowościach na Pomorzu jako organista i dyrygent chórów.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę został powołany do odbycie służby wojskowej w poznańskim pułku łączności (1.04.1919-15.101020) jako członek orkiestry.

W latach 1920-21 uzupełnił wykształcenie średnie, uwieńczone świadectwem Państwowego Kursu Seminaryjnego w Inowrocławiu, które upoważniało go do nauczania w szkołach powszechnych jako pomocnicza siła nauczycielska. W charakterze nauczyciela pracował w roku 1920 w Sampławiu ( na Pomorzu), skąd władze kuratoryjne w 1921r. skierowały do do szkoły katolickiej w Solcu Kujawski, w powiecie bydgoskim. Tutaj rozpoczął działalność społeczno- artystyczną obejmując kierownictwo chóru „Dzwon”. Chór „Dzwon na eliminacjach chóralnych w Bydgoszczy w 1925 roku zajął I miejsce i zdobył Puchar Magistratu miasta Bydgoszczy. Był to pierwszy sukces młodego, utalentowanego dyrygenta.zielinski_2

Bronisław Zieliński był również członkiem Bydgoskiego Okręgu Kół Śpiewaczych. Pracując w Solcu Kujawskim 29 lipca 1924 roku zdał egzamin dla czynnych- niewykwalifikowanych nauczycieli i otrzymał świadectwa „Pierwszego Egzaminu Nauczycielskiego”, które upoważniało go do pełnienia obowiązków tymczasowego nauczyciela szkół powszechnych. W latach 1926-27 rozpoczął studia w Państwowym Konserwatorium w Poznaniu. W zachowanym po dzień dzisiejszy indeksie, wśród wielu podpisów widnieją podpisy osobowości muzycznych, wśród nich m.in. ks. Wacława Gieburowskiego,Kazimierza Sikorskiego , Feliksa Nowowiejskiego . Ukończone dnia 14 czerwca 1927 roku studia upoważniły Bronisława Zielińskiego do nauczania w szkolnictwie średnim, w szkołach ogólnokształcących, seminariach nauczycielskich i szkolnictwie prywatnym.

Od 1 września 1927 roku pracował jako tymczasowy nauczyciel w Państwowym Studium Nauczycielskim Męskim w Rawiczu.

Decyzją Kuratorium Szkolnego Poznańskiego z dniem 1 września 1928 roku Bronisław Zieliński został przeniesiony na równorzędne stanowisko do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego Męskiego w Wągrowcu.

30 listopada 1929 roku zdobył Dyplom Nauczyciela Szkół Średnich zdając Państwowy w Poznaniu. Warunkiem zdania egzaminu były odbyte studia w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w latach 1926/27 i praktyka nauczycielska w Seminarium Nauczycielskim w Rawiczu i Wągrowcu. W latach 1930/31 odbył studia zawodowe, a 17 czerwca 1931 roku otrzymał świadectwo ich ukończenia. W podanych wyżej latach nieprzerwanie pracował w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Wągrowcu aż do września 1939 roku, do wybuchu II wojny światowej.

W grudniu 1939 roku w grupie inteligencji z miasta i powiatu wągrowieckiego wysiedlony został z całą rodziną do Generalnego Gubernatorstwa w Zamojskie. Zamieszkał w szkole w Michałowie, a po śmierci żony Feliksy (27.06.1942r.) w Klemensowie- w pobliżu cukrowni, w której razem ze znanym muzykologiem Marianem Sobiecki pracował jako konwojent cukru. Udzielał też prywatnie lekcji muzyki. Od jesieni 1943 roku do kwietnia 1945 roku mieszkał wraz z rodziną w Nadarzynie koło Warszawy, gdzie między innymi uczył dzieci polskie śpiewu, muzyki i historii. Do Wągrowca i do szkoły wrócił 24 kwietnia 1945 roku. Był jednym z pierwszych współtworzących podwaliny seminarium, które po po sześcioletniej przerwie okupacyjnej został otwarte 4 maja 1945 roku Bronisław Zieliński uczył w nim muzyki i śpiewu przez 38 lat. W tym okresie wykształcił wielu nauczycieli. W mieście, które pokochał pragnął krzewić kulturę muzyczną, toteż poza pracą zawodową prowadził chór męski i mieszany w Kole Śpiewackim w Wągrowcu, orkiestrę amatorską przy Kole Muzycznym, a po zmianie nazwy przy Towarzystwie Muzycznym im. Fr, Chopina. Wyjątkowym dziełem Profesora było utworzenie Społecznego Ogniska Muzycznego w Wągrowcu i ośmiu filii w powiecie – był ich założycielem i dyrektorem. Przez kilka lat był członkiem Zarządu Wielkopolskiego Związku Chórów i Orkiestr, a także dyrygentem Okręgu XIV.

zielinski_3

Po przejściu odszedł na emeryturę w 1966 roku pracował jeszcze przez 5 lat w w Społecznym Ognisku Muzycznym oraz był dyrygentem Towarzystwa Muzycznego im. Fryderyka Chopina. W 1971 roku przeprowadził się do Poznania, gdzie zmarł 25 sierpnia 1973 roku. Odszedł znakomity muzyk, pedagog i dyrygent, człowiek wielkiego serca i szlachetnych czynów. Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu, przy tłumnym udziale rodziny, przyjaciół, licznych delegacji nauczycieli i uczniów.